ଡିଜିଟାଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆର ଛାୟାପଟ୍ଟ : ସଂସଦରେ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି, କୋରାପୁଟ–ରାୟଗଡ଼ାର ୨୩୮ ଗ୍ରାମ ଏଯାଏଁ ଅନଲାଇନ୍ ବାହାରେ
ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ : (ସପ୍ତଗିରି ଉଲାକା)-କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂସଦରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉତ୍ତର ଆଦିବାସୀ ପ୍ରଧାନ ଓଡ଼ିଶାରେ ଡିଜିଟାଲ୍ ଅସମତାର ଭୟାବହ ଚିତ୍ରକୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛି। କୋରାପୁଟ ଓ ରାୟଗଡ଼ା ଜିଲ୍ଲାର ୨୩୮ଟି ଗ୍ରାମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋବାଇଲ୍ ନେଟୱର୍କ ସଂଯୋଗରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିଛି।
ଲୋକସଭାରେ ଉଠାଯାଇଥିବା ଏକ ସଂସଦୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଦିବାସୀ ପ୍ରଧାନ ଓଡ଼ିଶାର ବ୍ୟାପକ ଡିଜିଟାଲ୍ ବାଦ୍ବିହୀନତାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଛି। ସଂସଦରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଲିଖିତ ଉତ୍ତରରେ, କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଯୋଗାଯୋଗ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରିଛି ଯେ ୩୧ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୨୫ ସୁଦ୍ଧା କୋରାପୁଟ ଓ ରାୟଗଡ଼ା ଜିଲ୍ଲାର ସମୁଦାୟ ୨୩୮ଟି ଗ୍ରାମରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋବାଇଲ୍ ନେଟୱର୍କ ସଂଯୋଗର ଅଭାବ ରହିଛି। ଏହାର ଫଳରେ ଏହି ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ୪ଜି ଡାଟା ସେବା ସହିତ ମୌଳିକ ଟେଲିଯୋଗାଯୋଗ ସୁବିଧାରୁ ବଞ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି।
ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରେକର୍ଡରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଆଧିକାରିକ ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର ସମୁଦାୟ ୨,୦୪୭ଟି ଗ୍ରାମ ମଧ୍ୟରୁ ୮୯ଟି ଗ୍ରାମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋବାଇଲ୍ ନେଟୱର୍କ ସଂଯୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ରହିଛି। ସେହିପରି, ରାୟଗଡ଼ା ଜିଲ୍ଲାର ୨,୬୭୧ଟି ଗ୍ରାମ ମଧ୍ୟରୁ ୧୪୯ଟି ଗ୍ରାମରେ ମଧ୍ୟ ମୋବାଇଲ୍ ସଂଯୋଗ ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ।
ବିବରଣୀରୁ ଜଣାପଡ଼ୁଛି ଯେ ମୋବାଇଲ୍ ସଂଯୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଧାନତଃ ଆଦିବାସୀ, ପାହାଡ଼ିଆ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ-ଘେରା ଅଞ୍ଚଳରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ। କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର ବନ୍ଧୁଗାଁ, ଦଶମନ୍ତପୁର, ଲମତାପୁଟ, ନାରାୟଣପାଟଣା, ପୋଟାଙ୍ଗୀ ଏବଂ ନନ୍ଦପୁର ବ୍ଲକରେ ଏହିପରି ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ରହିଛି। ସେହିପରି, ରାୟଗଡ଼ା ଜିଲ୍ଲାର ବିଷମକଟକ, କାଶୀପୁର, କଲ୍ୟାଣସିଂପୁର, ମୁନିଗୁଡ଼ା, ଗୁଣୁପୁର ଓ ରାୟଗଡ଼ା ବ୍ଲକରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଭାବ ଗଭୀର ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା, ବଜାର ସୁଯୋଗ ଓ ଶାସନୀୟ ସେବାର ପହଞ୍ଚରେ ଗଢ଼ିଥିବା ସାଂରଚନିକ ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି ।
ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରିଛି ଯେ, ଯଦିଓ ଡ଼ିବିଏନ ଯୋଜନା ଅଧୀନରେ ଶହ ଶହ ମୋବାଇଲ୍ ଟାୱାର ସ୍ଥାପନା ପାଇଁ ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇଥିଲା, ତଥାପି ରାସ୍ତା ପ୍ରବେଶର ଅଭାବ, ଜମି ଆବଣ୍ଟନରେ ବିଳମ୍ବ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସମ୍ପର୍କିତ ମଞ୍ଜୁରୀ, ଏବଂ ରାସ୍ତାର ଅଧିକାର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅନୁମତି ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ କାର୍ଯ୍ୟାନ୍ବୟନ ବାରମ୍ବାର ବିଳମ୍ବିତ କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବନ୍ଦ ହୋଇରହିଛି। ଅଧିକ ଚିନ୍ତାଜନକ ବିଷୟ ହେଉଛି, ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟର ଉତ୍ତରରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି ଯେ ସର୍ଭେ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକରେ ଆଂଶିକ ମୋବାଇଲ୍ ସଂଯୋଗ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଡ଼ିବିଏନ ଯୋଜନାର ଆବରଣରୁ ବାଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଫଳସ୍ୱରୂପ, ସଂଯୋଗ ସୁଦୃଢ଼ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଅନେକ ବସତିକୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାବରେ ଡିଜିଟାଲ୍ ସେବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ରଖାଯାଇଛି।
ସରକାର ଦାବି କରୁଛନ୍ତି ଯେ ବିଳମ୍ବ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱୟନ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦଣ୍ଡନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ଜିଲ୍ଲାୱାରୀ ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ, ଟାୱାର-ୱାରୀ କାର୍ଯ୍ୟସ୍ଥିତି, କିମ୍ବା ସମୟସୀମା ଭିତ୍ତିକ ସମାପ୍ତି ରୋଡମ୍ୟାପ୍ ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇନାହିଁ। ଭବିଷ୍ୟତ ସଂଯୋଗୀକରଣ ସମ୍ପର୍କରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉତ୍ତରରେ ଆହୁରି ଚିନ୍ତାଜନକ ସଙ୍କେତ ମିଳୁଛି। ସେଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି ଯେ ଟେଲିକମ୍ ସେବା ପ୍ରଦାନକାରୀମାନେ ୫ଜି (5G )ସେବା କେବଳ ଟେକ୍ନୋ-ବାଣିଜ୍ୟିକ ବିଚାର ଆଧାରରେ ଆରମ୍ଭ କରିବେ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ ଆଦିବାସୀ ପ୍ରଧାନ ଓ ଦୂରଦୂରାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିର ଡିଜିଟାଲ୍ ଭିତ୍ତିଭୂମିରୁ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ବାଦ ପଡ଼ିଯିବାର ଗମ୍ଭୀର ଆଶଙ୍କା ରହିଛି।
ଏହି ସରକାରୀ ଉତ୍ତର ‘ଡିଜିଟାଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆ’ର ଦାବିକୃତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଓ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଦୈନନ୍ଦିନ ବାସ୍ତବତା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗଭୀର ଏବଂ ଚିନ୍ତାଜନକ ବ୍ୟବଧାନକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଜାଗର କରେ। ଆଜିର ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ମୋବାଇଲ୍ ଓ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସଂଯୋଗ କୌଣସି ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁବିଧା ନୁହେଁ; ଏହା ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା, କୃଷି, କ୍ଷୁଦ୍ର ବ୍ୟବସାୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ଶାସନ ପାଇଁ ଏକ ମୌଳିକ ସାର୍ବଜନୀନ ସେବା ଭାବେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ, ରୋଗୀ, ଚାଷୀ ଓ ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏହାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଆଦିବାସୀ ଓ ପଛୁଆ ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକୁ କେବଳ ବଜାର ଯୁକ୍ତିରେ ଛାଡ଼ି ଦେବା କିମ୍ବା ଜାତୀୟ ଯୋଜନାମାନଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟ ଲାଭଭୋଗୀ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ନୀତିଗତ ଓ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଭାବେ ଅନସ୍ୱୀକାର୍ଯ୍ୟ। ଡିଜିଟାଲ୍ ସମାବେଶ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା ରାଷ୍ଟ୍ରର ମୌଳିକ ଦାୟିତ୍ୱ, ଯାହା ଆଦିବାସୀ ସମୁଦାୟଙ୍କୁ ସମାନ ଅଧିକାର ଓ ସୁଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରିବାର ଏକ ଆବଶ୍ୟକ ସର୍ତ୍ତ ।
